آهوی زخمی - رسم زمونه

قسمتایی که به چشمم اومد و بدلم نشست!

ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ

تیر زهر آگین بر پا شده است و رها
از دلش اما بنگر چه خون می‌چکدا

تیغ دشمن نوش، بگذار هزاران شودا
وای از آن خاری کز یار بر دل خلدا

آهوی زخمی در دشت چگونه رهدا
مانده او تنها، تنها ز پا میفتدا

پای رفتن نیست دیگر به کجا رودا
کو سرای دوست که او سر نهدا

عشق و هجرانی، وایش چه‌ها می‌کشدا
بر لبش لبخند، در دل چه خون می‌خوردا
ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ

رسول نجفیان
دکلمه: پرویز پرستویی

ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ

ندونستم مو قدرش درکنارم
ولی ولی حالا که رفته بی‌قرارم
نخندیدم دمی بر روی ماهش
چه سود اکنون به خاکش اشک بارون
ای الله جان
برس برس بر دادم ای پروردگارم
ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ . ـ

پ.ن: ای فلک، به همه دادی کشتی، به ما دادی کلک!

دیشبم

بغض تمام روزها و لحظه‌های
شادی
ناراحتی
دوری
دوستی،
با قطره اشکی دیشبم را آکند.
مرگ را لحظاتی شیرین به چشم دیدم
آرام و دوست داشتنی پنداشتمش!

در مسلخ عشق

در مسلخ عشق جز نکو را نکشند
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ روبه صفتان زشت خو را نکشند

گر عاشق صـادقی ز مردن مهراس
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌مـردار شود هرآنـکه او را نـکشـند

کاش می‌توانستم

وقتی نباشی
کاش می‌توانستم بد باشم
کاش می‌توانستم بی‌تفاوت باشم
کاش می‌توانستم اصلن نباشم

حتی حوصله نفس کشیدنم ندارم

همونی که امید به زندگی بم داد همونم گرفته
خود داده و خود ‌ستانده!

جستــه‌ام من!

دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر
کـز دیو و دد مـلولـم و انســانم آرزوســت

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ زین همرهان سست عناصر دلم گرفت
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ شـیر خــدا و رسـتم دسـتانم آرزوسـت

گفتم که یافت می‌نشود جسـته‌ایـم ما
گفت آنچه یافت می‌نشود آنم آرزوست

مولانا جلال‌الدین

اگر شد!

دل من پر پرواز خیالت
آسمان زیر پایت
دیگر قضاوت هم با خودت...

خانه ویران...

خانه از پای بست ویران است... بود... شد!!!

افکار

فکرم داره لهم میکنه
نفسم رو بریده!

خزعبل

بسیار تعمیر و بازسازی و نوسازی
این‌ور، اون‌ور، بیرون، داخل
خلاصه قشقرقی برپاس!
بیا و بشین تماشا، شاشو زده به حاشا!

دیروزی نوشیدنی

دیروزم را نوشیدم
در شهری که نوشیدنی در آن تلخ است
شیرین‌ترین وگواراترین نوشیدنی را
شراب نابی را نوشیدم
دیروز!